Τα παιδιά είναι οι άγγελοι που περιμένουν στο χτες, στο τώρα και στο αύριο, κάποιοι να τα ακούσουν..Είναι ο ορισμός της αθωότητας, της αλήθειας και της πραγματικής ζωής.. Ας τους δώσουμε την ευκαιρία να μας δείξουν τον κόσμο, όπως αληθινά θα έπρεπε να είναι.Η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (για μικρά παιδιά)
Από τον Συνήγορο του Παιδιού
Σηκώστε το χέρι σας κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών!
Διαβάσαμε το παραμύθι της Ευγενίας Φακίνου, "Το αστέρι των Χριστουγέννων"
Το αστέρι
των Χριστουγέννων (Ευγενία
Φακίνου)
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στον ουρανό
ένα αστεράκι. Βαριόταν όμως να κάνει κάθε βράδυ τα ίδια και τα ίδια. Μια μέρα
λοιπόν, που ο ήλιος έλαμπε και κανένας δεν μπορούσε να το δει, το αστεράκι το
'σκασε από το σπίτι του.
Στριφογύρισε, στριφογύρισε και κάποτε
έφτασε πάνω απ' τη Γη.
Αυτό που δεν ήξερε το αστεράκι ήταν ότι τώρα το έβλεπαν κι οι άνθρωποι από
τη Γη.
- Ανακαλύψαμε, είπαν, ένα νέο αστέρι. Και του έδωσαν κι ένα όνομα. Το
ονόμασαν Βιγαδεζή.
Το αστεράκι όμως γρήγορα βαρέθηκε να βλέπει μόνο
δέντρα, τα οργωμένα χωράφια, τα πλοία και τους ελέφαντες στην Ινδία. Πλησίασε, λοιπόν, λίγο περισσότερο.
Τώρα έβλεπε και τους ανθρώπους. Οι άνθρωποι γεμάτοι θαυμασμό έβλεπαν αυτό
το υπέρλαμπρο άστρο.
- Δεν μπορεί, έλεγαν, κάτι θα συμβεί στον κόσμο. Κάτι πολύ καλό. Αλλιώς,
γιατί να φανεί αυτό το αστέρι.
Στο αστέρι άρεσαν πολύ οι παράξενοι άνθρωποι.
Παρατηρούσε, λοιπόν, εδώ και λίγες μέρες τρεις ανθρώπους που περπατούσαν στην
έρημο. Περπατούσαν και περπατούσαν. Κάτι κρατούσαν στα χέρια τους και
προχωρούσαν κοιτάζοντας κάπου κάπου τον ουρανό.
Μια νύχτα, το αστεράκι είδε άλλους δύο παράξενους ανθρώπους. Έναν άντρα και
μια γυναίκα. Κι ένα γαϊδουράκι. Φαινόντουσαν κουρασμένοι και πήγαιναν πολύ
αργά.
Το αστεράκι πλησίασε λίγο περισσότερο. Η λάμψη του μεγάλωσε. Το αστεράκι
είδε τη γυναίκα να κατεβαίνει από το γαϊδουράκι. Κρατούσε την κοιλιά της που
ήταν μεγάλη και στρογγυλή. Άραγε αυτή η γυναίκα θα γεννούσε εκεί στην ερημιά
μόνη της; Το αστεράκι ανήσυχο πλησίασε ακόμη περισσότερο.
Η γυναίκα μπήκε σε μια σπηλιά της ερήμου. Ο άντρας στάθηκε απέξω. Όταν
ακούστηκε το πρώτο κλάμα του μωρού, το αστεράκι ένιωσε την καρδιά του να
σπαρταράει από χαρά. Αχ, πόσο ήθελε να δει αυτό το μωράκι. Πλησίασε ακόμη λίγο.
Όλη η έρημος γύρω φωτίστηκε σαν να 'ταν μέρα.
Είδε μέσα στη σπηλιά τους τρεις γέροντες γονατιστούς μπροστά σε μια φάτνη,
να προσφέρουν στο μωράκι σμύρνα, χρυσό και λιβάνι.
Ένα φως ξεχυνόταν γύρω από τη φάτνη και φώτιζε το ήρεμο πρόσωπο της μητέρας
του μωρού. Το αστεράκι πρόλαβε να δει τα μάτια του μωρού που το κοίταζαν γλυκά.
Τίποτε άλλο…
Έπειτα έσβησε σαν κεράκι και χάθηκε απ' τον ουρανό.
Διαβάσαμε το ποίημα "Χριστούγεννα" (Κ. Παλαμάς)
"Πως να πιάσεις ένα αστέρι"
Κάναμε το δικό μας αστέρι, γράψαμε από μία ευχή και το στείλαμε στον ουρανό.
Μία τεχνική σε βρεγμένο χαρτόνι με νερομπογιές και χοντρό αλάτι.
Αγία Άννα, η μητέρα της Παναγίας και γιαγιά του Χριστού!
Η Αννούλα είναι πολύ χαρούμενη: αύριο γιορτάζει! Και την περιμένει τόσο καιρό με πολλή ανυπομονησία αυτή την μέρα!
Έχει έρθει και η γιαγιά η Άννα στο σπίτι, να γιορτάσουν όλοι μαζί. Μένει μακριά η γιαγιά, στο χωριό, και δεν την βλέπουν συχνά και, όταν τους επισκέπτεται, τα εγγονάκια της στήνουν πανηγύρι!
Από βραδύς η γιαγιά τοποθέτησε στο εικονοστάσι του σπιτιού μια εικόνα που παριστάνει δυο αγίους, μια γυναίκα και έναν άνδρα, και ανάμεσά τους κρατούν με αγάπη ένα κοριτσάκι. Η Αννούλα την κοιτάζει και αναρωτιέται: »ποιοι να ’ναι αυτοί οι άγιοι; Και αυτό το κοριτσάκι, με το μακρύ φόρεμα και το μαντήλι;… Θα ρωτήσω τη γιαγιά, εκείνη θα ξέρει,, γιατί διαβάζει πολλά βιβλία».
Μια και δυο τρέχει στην κουζίνα, να ανταμώσει την καλή γιαγιά της, που ήδη έχει ψήσει πρόσφορο και άρτους για την εκκλησία και τώρα καταπιάστηκε με την ετοιμασία των κερασμάτων της γιορτής.
-Γιαγιά, θέλω να σε ρωτήσω κάτι, της φωνάζει πλησιάζοντάς την με ανυπομονησία.
-Ό,τι θέλει το κοριτσάκι μου!
-Στην εικόνα που έβαλες στο εικονοστάσι, ποιοι άγιοι εικονίζονται; Δεν την έχω δει ποτέ ξανά αυτή την εικόνα.
-Αννούλα μου, θα σου εξηγήσω αμέσως: στο κέντρο της εικόνας βλέπουμε την Παναγία μας σε μικρή ηλικία και , δεξιά και αριστερά της τους γονείς της: τους αγίου Ιωακείμ και Άννα που την κρατούν με στοργή από το χεράκι.
Βλέπεις που η Παναγία μας «στέκεται» πάνω σε ένα μικρό κορμό, σαν βλαστό λουλουδιού;… σαν ένα λουλούδι, σαν «άνθος από την ρίζα του Ιεσσαί», του Προπάτορα, βλάστησε η μικρή Μαριάμ, που έμελλε να γίνει η Μητέρα του Θεού.
-Αχ, τι όμορφα! Σαν λουλουδάκι γεννήθηκε η Παναγία μας! λέει η Αννούλα. Και πόσο θα την αγαπούσαν και θα την φρόνιζαν οι γονείς της!
-Και ξέρεις πόσα χρόνια περίμεναν παιδάκι αυτοί οι ευλογημένοι άνθρωποι;… Σαράντα ολόκληρα χρόνια!
Η Αγία Βαρβάρα ήταν θυγατέρα του ειδωλολάτρη και τοπάρχη Διόσκορου.Ο Διόσκορος ήθελε να την κρατήσει ανύπαντρη.
Γι’αυτόν τον λόγο έχτισε πύργο και την απομόνωσε εκεί. Στην απομόνωση του
πύργου καλλιεργούσε το πνεύμα της με προσευχή, μελέτη των Γραφών και
εξάσκηση. Φυλακίστηκε για την πίστη της και αποκεφαλίστηκε από τον ίδιο τον πατέρα της.
Στην Βυζαντινή τέχνη η Αγία παριστάνεται συνήθως ντυμένη με ρούχα αρχοντικά, κρατώντας σταυρό και φοίνικα και φορώντας βασιλικό διάδημα.
Οι Χριστιανοί ανά τον κόσμο εμπνεύστηκαν από την ζωή και το μαρτύριο της
Αγίας Βαρβάρας και κατέφυγαν στα θαύματά της. Την θεωρούν προστάτιδα
του πυροβολικού σώματος του Στρατού, γιατί οι τιμωρητικοί κεραυνοί που έκαψαν τον πατέρα της συμβολίζουν τα πυρά του πυροβολικού.
Θεωρείται ότι θεραπεύει τις γαστρικές, ρευματικές και δερματικές παθήσεις. Τιμάται ως προστάτις των παρθένων, των ετοιμοθανάτων και όσων εργάζονται με κίνδυνο αιφνιδίου και βιαίου θανάτου.
Στην Θράκη έβραζαν στις 4 Δεκεμβρίου κουκιά και τα μοίραζαν από ένα σε κάθε οικογένεια για να τα βάζουν στο «σακούλι» τους (το πορτοφόλι) να το «βαρβατιάσει» (γεμίσει) η Αγία. Στην Θράκη επίσης προσφέρεται χυλός σιταριού (ο γνωστός ασσουρές) με
εννέα είδη δημητριακών και ξηρών καρπών και ζάχαρη που τοπικά λέγεται «Βαρβάρα»
και παραπέμπει σε θαύμα της Αγίας με το οποίο δια της βρώσεως του χυλού
γλύτωσε τους χριστιανούς από την βρώση των ειδωλοθύτων.
Το καράβι συμβολίζει την καινούργια πλεύση του ανθρώπου στη ζωή, μετά τη γέννηση του Χριστού. Έθιμο που υποχώρησε με το χρόνο, μπροστά σε αυτό του δέντρου, αλλά κανένας δεν δείχνει να το έχει ξεχάσει. Το ελληνικό παραδοσιακό καραβάκι αποτελεί παράδοση των παλαιών εποχών της χώρας μας, που τα παιδιά με αγάπη, χαρά και δημιουργικό νου κατασκεύαζαν τα παιχνίδια τους. Αποτελούσε, όμως, και ένα είδος τιμής και καλωσορίσματος στους ναυτικούς, που επέστρεφαν από τα ταξίδια τους.
